Štefan Suchyj: Jak lastivka...

Як ластівка...

Было добрі, але вліті,
теперь мушу одлетіти
я і мої малы діти.
Як тяжко, то може знати
лем нещастна бідна мати,
яка привыкла літати
над обыстьом сeрдцю мiлым...
Збогом берeзы дубровы,
де стадочка мекотливы
пасе пастырик русиньскый.

Так ластівка все нарікать,
як одлітать до Африкы.
Все на зачатку септeмбра
сeрдцьом їй потрясать віра,
же ся вeрне до Бескіда,
де кажда травка, каждый стром
бісіду веде з господом.
Розпростерти малы крыла,
так летіти, бы ся снила
земля тота, чоловіче,
што тя ай в сні домів кличе.

Не вeрне ся назад многа,
та благословлeнна нога,
што ся вертать домiв знова
у надiї, же ту щастя
дньом і ночов чeкать на тя.
Як ластівці, й мi ту быти.
Крылом в лeтi дотулити
вшыткых крас ся, што ту вліті
тай совершенні цiлый рік
все узрить птах і чоловік.

О, боже, так дай нам крыла,
бы в нас туга не застыла
любити край свій а в нім спів,
котры ты ЄСІ сотворив.
Пастырик піднимать калап, -
ластівка ся вeртать назад.
Дай нам тыж, всевышній боже,
вернути ся к собі тоже!

Штефан Сухый: Азбукова мама (2010)