Mojij najmylišij Mamc’i

Моїй наймилішій Мамцї
(З любовлёв до Карпат і рідного краю)

 
Ой, посмоть, мамко, на Вігорлат з рана,
Як молга цілує Лаборець-річку.
Там у серцю мойім твоя любов жиє,
Як в монастырі свічка перед Богом тихо гріє.

Твої рукы, мов гілкы смерековы,
Мене колысали в час нашого говору.
А слова твої — як вода з Лабірця,
Чісты і щіры, без краю і кінця.

Кідь жаль ги хмара над горами,
Ты фурт рада была з нами.
І в монастырь нашы молитвы несла,
Жебы доля моя щасливов стала.

Мамко рідна, днесь твій день святый,
Як Вігорлат у пeрeмінї золотый.
Най Лаборець шепче тобі в рiтмі,
Же люблю тебе — вічно і без міры!

B. C.


***********

Mojij najmylišij Mamc’i
(Z ľubovľov do Karpat i ridnoho kraju)

 
Oj, posmoť, mamko, na Vihorlat z rana,
Jak molha ciluje Laborec’-ričku.
Tam u serc’u mojim tvoja ľubov žyje,
Jak v monastŷri svička pered Bohom tycho hrije.

Tvoji rukŷ, mov hilkŷ smerekovŷ,
Mene kolŷsaly v čas našoho hovoru.
A slova tvoji — jak voda z Labirc’a,
Čistŷ i ščirŷ, bez kraju i kinc’a.

Kiď žaľ hy chmara nad horamy,
Tŷ furt rada bŷla z namy.
I v monastŷr’ našŷ molytvŷ nesla,
Žebŷ doľa moja ščaslyvov stala.

Mamko ridna, dnes’ tvij deň svjatŷj,
Jak Vihorlat u peremiňi zolotŷj.
Naj Laborec’ šepče tobi v ritmi,
Že ľubľu tebe — vično i bez mirŷ!

V. S.