Republika Lemkov. Nesplnený sen o slobode

V roku 1918 vznikol na území dnešného Poľska efemérny štát – Rusínska národná republika Lemkov. Pretrval sotva dva roky a bolo to jediné obdobie, kedy sa Lemkovia tešili nezávislosti.


V európskej histórii sa 19. storočie zapísalo ako obdobie, v ktorom národy bez vlastných štátov začali hrdo dvíhať hlavy a dožadovať sa slobody. Najväčšie mnohonárodnostné štáty: Veľká Británia, Francúzsko, Rakúsko-Uhorsko a Ruské impérium, neboli príliš naklonené poskytnutiu akejkoľvek autonómie národom obývajúcim ich územia. Sociálny útlak a nemožnosť rozhodovať o vlastnom osude spôsobili, že obyvatelia väčšiny európskych štátov vystúpili proti moci. Veľké revolúcie, nazývané Jar národov, sa prehnali celým kontinentom. Prostredníctvom maďarských činiteľov, ktorí viedli Uhorské povstanie v roku 1848, sa myšlienky slobody dostali aj k Rusínom.

TEXT PO POĽSKY - ORGINÁL


Cesta k slobode

Rusínske národné obrodenie bolo výsledkom činnosti dvoch aktivistov: Alexandra Duchnoviča, autora prvého almanachu rusínskej literatúry a učebnice rusínskeho jazyka, a tiež autora slov národnej hymny „Ja Rusín som bol, som a budem“, a Adolfa Dobrianskeho, poslanca uhorského snemu počas štyroch volebných období, veľkého zástancu vytvorenia samostatného rusínskeho okruhu v rámci habsburského impéria. Prvým úspešným pokusom bolo vytvorenie tzv. Užhorodského okresu, ktorý existoval do marca 1850, teda necelý rok. Podľa dohody sa vtedy mohlo slobodne vyučovať v jazyku a rusínčina sa popri maďarčine a nemčine stala oficiálnym jazykom okresu.

Avšak už od 60. rokov 19. storočia do začiatku 20. storočia nastali pre Rusínov ťažké časy. V roku 1867 sa Rakúsko-uhorská monarchia zmenila na dualistickú monarchiu, čo prakticky dávalo Maďarom možnosť samostatne vládnuť vo „svojej“ časti štátu. Rýchlo sa to využilo a v 70. rokoch sa začala zavádzať politika „maďarizácie“ každodenného života, počnúc výučbou jazyka a končiac zákazom vydávania cudzojazyčných novín.

Veľká vojna, veľké nádeje
Situácia národnostných menšín žijúcich v Rakúsko-Uhorsku sa zmenila v okamihu vypuknutia prvej svetovej vojny. Od septembra 1914 do mája 1915 bola väčšina Haliče, vrátane celej Lemkoviny, pod ruskou okupáciou a Lemkovia, ako vyznávači východného kresťanstva, začali byť viedenskými úradmi považovaní za podozrivý element. Mnohí Lemkovia fakticky sympatizovali s cárskym Ruskom, avšak nedochádzalo k aktom dezercie či otvoreného napomáhania Rusom. Situácia sa zmenila, keď Ukrajinci, usilujúci sa o vytvorenie nezávislého štátu a zväčšenie svojho vplyvu v Haliči, začali falošne obviňovať lemkovských činiteľov a inteligenciu zo zrady Rakúsko-Uhorska.

V dôsledku tejto akcie začali Ukrajinci preberať lemkovské majetky a udané osoby sa dostali do koncentračného tábora v Talerhofe pri Grazi. Dostala sa tam takmer celá rusínska inteligencia usilujúca sa o sebaurčenie národa: vysokoškolskí pedagógovia, právnici, politickí činitelia a tiež kňazi. V tábore zahynulo 1767 internovaných. Medzi 17. januárom a 31. marcom 1915 zomrelo až 524 osôb, vrátane žien a detí. Najznámejšou obeťou ukrajinských udaní a rakúskych zločinov bol pravoslávny kňaz a rusofilský aktivista Maxim Sandovič. Bol zatknutý na začiatku septembra a zastrelený šiesty deň tohto mesiaca bez súdneho rozsudku. V roku 1994 ho pravoslávna cirkev vyhlásila za svätého.

Nezávislý štát

Už na začiatku roku 1918 sa začali vážne diskusie o budúcnosti „rus´kých zemí“. Prím hrali nezávislí činitelia žijúci v Spojených štátoch, ktorí vytvorili silnú loby dožadujúcu sa spočiatku autonómie a neskôr nezávislosti. Rusíni na južných a severných svahoch Karpát začali v súlade s 14 bodmi Woodrowa Wilsona vytvárať štruktúry nezávislého štátu. Desiaty bod mierového programu hovoril o vytvorení možností autonómneho rozvoja pre národy Rakúsko-Uhorska.

Spočiatku išlo o navzájom odtrhnuté politické organizmy, ktoré netvorili jeden štátny celok, podobne ako to bolo v tom čase s Poľskom. Najprv, 27. novembra 1918, vznikla v Gładyszowe Rus´ká rada, premenovaná v prvých decembrových dňoch na Okresnú rus´kú radu, zahŕňajúcu okresy Gorlice, Krosno a Jasło. Viedol ju kňaz Mychail Jurčakevyč, vtedajší farár v Czarnom.

Druhá Rus´ká rada vznikla v Śnietnici. Išlo o Okresnú rus´kú radu pre okres Grybów. Do života ju povolal a jej prácu riadil právnik Dr. Jarosław Kaczmarczyk. V Krynici vznikla Rus´ká rada pre okresy Nowy Sącz a Nowy Targ. Na jej čele stál doktor práva Aleksander Cichański. Začiatkom decembra vznikla v Sanoku Ruská rada pre tento okres a jej činnosť riadil Aleksander Sawiuk.

Delegáti týchto rád sa zišli 5. decembra 1918 v obci Florynka, kde bol povolaný nadradený orgán – Najvyššia rada Lemkoviny. Objavili sa aj výrazné hlasy volajúce po úplnej samostatnosti. Jeden z delegátov povedal: „Chceme žiť v jednote s celým ruským národom. To je tiež heslo celého kresťanského ruského národa z bývalého Uhorska. Nechceme ani Maďarov, ani Poliakov a nepoznáme žiadnu Ukrajinu!“.

26. decembra sa konalo ďalšie zhromaždenie, na ktorom niekoľko desiatok činiteľov prijalo dokument, ktorý bol deklaráciou samostatnosti. Napísalo sa v ňom: „Cítime sa a uznávame sa už od tejto chvíle občanmi jedného veľkého Ruského štátu, neuznávame na našej zemi žiadnu maďarskú, poľskú, habsbursko-ukrajinskú a vôbec akúkoľvek cudziu moc, protestujeme proti imperialistickým chúťkam iných národov voči našej zemi a očakávame, že víťazné koaličné štáty (...) už v blízkej dobe dajú ruskému národu Prikarpatska (...) možnosť oslobodiť sa od chamtivých susedov siahajúcich po jeho pôdu a stať sa skutočným hospodárom na svojej zemi“. Cesta k nezávislosti sa zdala byť otvorená.

Poľská intervencia

Hoci právo zaručovalo Lemkom možnosť slobodného konania s cieľom získať nezávislosť, Poľská likvidačná komisia fungujúca v Krakove podnikla kroky, aby tieto územia pripojila k Poľsku. Tlač začala informačnú kampaň hlásajúcu „snahu odtrhnúť Lemkovščinu od Poľska“. 4. januára 1919 krakovský denník „Czas“ informoval, že Česi začali vojensky podporovať Lemkov a tí čoraz ochotnejšie pozerajú na pripojenie k novovznikajúcemu československému štátu. Poliaci začali povolávať Lemkov do Poľskej armády, hoci to bolo v rozpore s vtedajším poľským právom. V armáde mohli slúžiť jedine Poliaci. Začali sa poľovačky na dezertérov. Kulminačným momentom sporu boli akcie umiestňovania politických činiteľov a starostov verných Najvyššej rade Lemkoviny do koncentračného tábora v podkrakovskom Dąbí (dnes v hraniciach mesta).

Mediácie

Začiatkom júna 1919 sa Jarosław Kaczmarczyk stretol v Krynici s mediátorom, neskôr známym pilotom poľskej 111. Kościuszkovej letky, kapitánom Merianom C. Cooperom, ktorý mal zažehnať konflikt a predložiť správu na mierovej konferencii v Paríži, kam sa chystali aj Lemkovia. Na mierovej konferencii sa ukázalo, že dokumenty, ktoré boli odovzdané zástupcom Najvyššej rady Lemkoviny, sa výrazne líšili od tých, ktoré sa dostali na rokovanie. Boli oveľa priaznivejšie pre poľskú stranu. V Paríži sa niekoľkokrát otvárala téma rusínskeho štátu. Lemkovskí delegáti sa dožadovali uskutočnenia plebiscitu, ktorý by určil štátnu príslušnosť týchto území.

Jarosław Kaczmarczyk bol presvedčený, že plebiscit bude víťazný. Lemkovina bola etnicky súdržná. Tieto územia boli takmer z 90 percent obývané Lemkami. Boli tu ešte nepatrné počty Židov, Cigánov a Poliakov. Tí poslední žili hlavne v niekoľkých mestách. Rozhodla veľká politika a celú Západnú Halič priznali Poľsku. Lemkovia však neskladali zbrane. Na jeseň prišiel z Paríža do Karpát Victor P. Hładyk, novinár a bojovník za nezávislosť, člen americkej delegácie na konferencii v Paríži. Pod jeho vplyvom sa Rusíni rozhodli vytvoriť štát v pravom slova zmysle.

Rusínska národná republika Lemkov
12. marca 1920 bol do života povolaný Výkonný výbor, ktorý mal právomoci vlády. Premiérom sa stal Jarosław Kaczmarczyk, ministrom vnútra kňaz Dmytro Chylak, kreslo ministra poľnohospodárstva prevzal Mykoła Hromosiak a zahraničnou politikou sa mal zaoberať kňaz Wasilij Kuryłło. Týmto bola oficiálne povolaná do života Rusínska národná republika Lemkov (nie Rusínska ľudová republika Lemkov, ako sa často prekladá. Je to chyba prekladu, ktorá naznačuje ľavicový pôvod vzniku republiky).

Činitelia sa opätovne začali dožadovať vykonania plebiscitu na Lemkovine. Poľská administratíva odpovedala opäť nezákonným povolávaním do vojska a pacifikáciami dedín. Eskalácia nastala 30. mája, keď poľskí policajti zastrelili Lemka utekajúceho pred odvodom. Ďalší zahynuli v Tyliczi, Muszynke a Bielicznej. Najbrutálnejšie bolo zaobchádzané s Mychajlom Koskom, ktorého zajali 9. augusta a obesili pod stropom školy. Bili ho a dusili niekoľko hodín. Neskôr rozhodli, že ho prevezú do väznice v Jasłe. Žiaľ, cestou zomrel.

Vtedy sa mládež rozhodla siahnuť po zbraniach a bojovať o nezávislosť. Politici však rozhodli inak. Výkonný výbor ešte dúfal v úspešné rokovania a odvolával sa na právo na sebaurčenie národov. Boli to klamné nádeje. V decembri 1920 poľské žandárstvo zatklo premiéra Kaczmarczyka a ministrov Hromosiaka a Chylaka. Poľské úrady im chystali proces za vlastizradu.

Paródia procesu
V júni 1921 denník „Czas“ uverejnil krátku správu: Pred súdom s porotou v Przemyśli sa 10. t. m. konalo pojednávanie proti kňazovi Chylakovi, Dr. Kaczmarczykovi a roľníkovi Hromosiakovi pre vlastizradu, spáchanú neuznaním zvrchovanosti Poľska a snahou o odtrhnutie Lemkovščiny od Poľska.

Členom vlády hrozil dokonca trest smrti. Obžaloba však nedokázala sprecizovať obvinenia, ani len nájsť paragrafy na ich podopretie, keďže Lemkovia nemali poľské občianstvo a dokumenty mali vydané neexistujúcim Rakúsko-Uhorskom a Najvyššou radou Lemkoviny.

Počas krátkeho procesu Jarosław Kaczmarczyk vyjadril presvedčenie, že všetko, čo robil, bolo legálne. „Ani Versaillská zmluva, ani zmluva zo Saint-Germain nevytýčili hranice Poľska,“ vyhlásil.

Keď sa prokurátor opýtal ministra Hromosiaka, či si želal odtrhnutie Lemkoviny od Poľska, ten s prekvapením odvetil: „Odtrhnutia? A kedyže bola pripojená?“. Kňaz Chylak zasa priznal, že už počas zhromaždenia vo Florynke v roku 1918 sa delegáti rozhodli neuznávať zvrchovanosť krajiny formujúcej sa nad Vislou. Podriadenie sa Poľsku sa nikdy nebralo do úvahy, hoci niektorí predkladali návrhy na pripojenie sa k demokratickému Rusku, k Čechám alebo na vytvorenie trvalo nezávislého štátu.

V záverečnej reči prokurátor zdôraznil, že Lemkovina je po stáročia považovaná za rýdzo poľské územie, takže je jasné, že po rozpade Rakúsko-Uhorska bude podliehať Varšave. Na záver vystúpil s rečou novinár z Przemyśla Lew Hankiewicz, ktorý sa obrátil na porotcov: „Odsúďte ich a po návrate domov povedzte vášmu národu, že Lemkovia chceli to, čo Poliaci už majú“. Ešte v ten istý deň boli obžalovaní oslobodení.

Čo bolo ďalej?
Na južných svahoch Karpát bolo z politických dôvodov rozhodnuté pripojiť rusínske územia k Československu na princípe federácie. Ústava štátu z roku 1920 zaručovala obyvateľom Podkarpatskej Rusi nezávislosť, akú nemali ani Slováci. Nezávislá gubernia Podkarpatsko existovala až do roku 1938.

Po druhej svetovej vojne bola rozkazom Stalina zmenená na Zakarpatskú Ukrajinu a pripojená k Ukrajinskej sovietskej republike. Prešovská Rus ostala v hraniciach Československa. Najhorší osud však čakal Lemkov, ktorí boli za zločiny Ukrajincov vysídlení v rámci Akcie „Visla“. Po páde Sovietskeho zväzu sa zakarpatskí Rusíni opäť pokúsili vytvoriť nezávislý štát. Začiatkom 90. rokov sa konal plebiscit, v ktorom vyše 80 percent obyvateľov hlasovalo za nezávislosť. Žiaľ, vkročenie ukrajinských síl ukončilo sen o nezávislosti. Napriek tomu stále znejú slová hymny „Ja Rusín som bol, som a budem“.

Sławek Zagórski 
05.12.2018

Preklad z polščiny: jLai

zdroj:
https://menway.interia.pl/historia/news-republika-lemkow-niespelniony-sen-o-wolnosci,nId,1069662,nPack,2

foto:
Vodcovia lemkovského hnutia za nezávislosť. Tretí zľava je Dr. J. Kaczmarczyk, premiér Rusinskej národnej republiky Lemkov /archív S. Zagórski /INTERIA.PL



*******

Republika Łemków. Niespełniony sen o wolności

W 1918 roku na terenie dzisiejszej Polski powstało efemeryczne państwo - Rusińska Narodowa Republika Łemków. Przetrwało zaledwie dwa lata i był to jedyny okres, kiedy Łemkowie cieszyli się niepodległością.

W europejskiej historii XIX wiek zapisał się jako okres, w którym narody nie posiadające własnych państw zaczęły podnosić dumnie głowy, domagając się swobody. Największe państwa wielonarodowościowe: Wielka Brytania, Francja, Austro-Węgry i Imperium Rosyjskie, były niezbyt skłonne do dawania jakiejkolwiek autonomii narodom zamieszkującym ich terytoria.

Ucisk społeczny i brak możliwości decydowania o własnym losie spowodowały, że mieszkańcy większości państw europejskich wystąpili przeciwko władzy. Wielkie rewolucje, zwane Wiosną Ludów, przetoczyły się po całym kontynencie. Poprzez działaczy węgierskich, kierujących Powstaniem Węgierskim w 1848 roku, idee wolnościowe dotarły również do Rusinów.

Droga ku wolności
Rusińskie narodowe odrodzenie było skutkiem działalności dwóch aktywistów: Aleksandra Duchnowycza, autora pierwszego almanachu literatury rusińskiej i podręcznika do nauki języka rusińskiego, a także autora słów hymnu narodowego "Ja Rusinem byłem, jestem i będę", oraz Adolfa Doriańskiego, posła sejmu węgierskiego czterech kadencji, wielkiego zwolennika stworzenia samodzielnego okręgu rusińskiego w ramach imperium Habsburgów.

Pierwszą udaną próbą było stworzenie tzw. Okręgu Użhorodzkiego, który istniał do marca 1850 roku, czyli niecały rok. Zgodnie z umową można było wówczas swobodnie nauczać języka, a także rusiński, obok węgierskiego i niemieckiego, stał się oficjalnym językiem okręgu.

Jednak już od lat 60. XIX wieku do początku XX wieku nastały trudne czasy dla Rusinów. W 1867 roku Monarchia Austro-Węgierska zmieniła się w monarchię dualistyczną, co praktycznie dawało Węgrom możliwość samodzielnego rządzenia w "swojej" części państwa. Szybko zostało to wykorzystane i w latach 70-tych zaczęto wprowadzać politykę "madziaryzacji" życia codziennego, począwszy od nauki języka, a skończywszy na zakazie wydawania gazet obcojęzycznych.

Wielka wojna, wielkie nadzieje
Sytuacja mniejszości narodowych zamieszkujących Austro-Węgry zmieniła się w chwili wybuchu I wojny światowej. Od września 1914 roku do maja 1915 roku większość Galicji, w tym cała Łemkowyna, były pod okupacją rosyjską, a Łemkowie, jako wyznawcy wschodniego chrześcijaństwa, zaczęli być traktowani przez władze we Wiedniu jako element podejrzany.

Faktycznie wielu Łemków sprzyjało carskiej Rosji, jednak nie zdarzały się akty dezercji, czy jawnego sprzyjania Rosjanom. Sytuacja zmieniła się, kiedy Ukraińcy, dążący do stworzenia niepodległego państwa i powiększenia swych wpływów w Galicji, zaczęli fałszywie oskarżać działaczy i inteligencję łemkowską o zdradę Austro-Węgier.

W wyniku tej akcji Ukraińcy rozpoczęli przejmowanie łemkowskich majątków, a zadenuncjowane osoby trafiły do obozu koncentracyjnego w Talerhofie koło Grazu. Trafiła tam prawie cała rusińska inteligencja, dążąca do samostanowienia narodu: wykładowcy akademiccy, prawnicy, działacze polityczni, a także księża.

W obozie zginęło 1767 internowanych. Pomiędzy 17 stycznia a 31 marca 1915 zmarły aż 524 osoby, w tym kobiety i dzieci. Najsłynniejszą ofiarą ukraińskich denuncjacji i austriackich zbrodni był prawosławny ksiądz i działacz rusofilski, Maksym Sandowycz. Został on aresztowany na początku września i rozstrzelany szóstego dnia tego miesiąca bez wyroku sądowego. W 1994 roku cerkiew prawosławna uznała go za świętego.

Niezawisłe państwo
Już na początku 1918 roku zaczęły się poważne dyskusje dotyczące przyszłości "ruskich ziemi". Przodowali w tym działacze niepodległościowi mieszkający w Stanach Zjednoczonych, którzy stworzyli silne lobby domagające się, początkowo autonomii, a później niepodległości.

Rusini na południowych i północnych stokach Karpat zaczęli zgodnie z założeniami 14 punktów Wilsona Woodrowa, tworzyć struktury niepodległego państwa. Dziesiąty punkt programu pokojowego mówił o stworzeniu możliwości autonomicznego rozwoju narodom Austro-Węgier.

Na początku były to oderwane od siebie organizmy polityczne, które nie tworzyły jednego organizmu państwowego, podobnie jak to było z Polską w tamtym okresie. Najpierw, 27 listopada 1918 roku, w Gładyszowie  powstała Ruska Rada, przemianowana w pierwszych dniach grudnia na Powiatową Radę Ruską, obejmującą powiat gorlicki, krośnieński i jasielski. Kierował nią ks. Mychaił Jurczakewycz, ówczesny proboszcz w Czarnem.

Druga Rada Ruska powstała w Śnietnicy. Była to Powiatowa Rada Ruska dla powiatu grybowskiego. Powołał ją do życia, i kierował pracami prawnik, dr Jarosław Kaczmarczyk. W Krynicy powstała Rada Ruska dla powiatu nowosądeckiego i nowotarskiego. Na jej czele stał doktor prawa Aleksander Cichański. Na początku grudnia w Sanoku powstała Rada Ruska dla tego powiatu, a jej pracami kierował Aleksander Sawiuk.

Delegaci z tych Rad zebrali się 5 grudnia 1918 roku we wsi Florynka, gdzie powołano organ nadrzędny - Naczelną Radę Łemkowyny. Pojawiły się też wyraźne głosy nawołujące do całkowitej odrębności. Jeden z delegatów mówił: "Chcemy żyć w jedności z całym narodem ruskim. To jest także hasło całego chrześcijańskiego narodu ruskiego z byłych Węgier. Nie chcemy ani Węgrów, ani Polaków i nie znamy żadnej Ukrainy!"

26 grudnia odbył się kolejny wiec, na którym kilkudziesięciu działaczy przyjęło dokument będący deklaracją odrębności.

Napisano w nim: "Czujemy się i uznajemy się już od tej pory obywatelami jednego, wielkiego Państwa Ruskiego, nie uznajemy na naszej ziemi żadnej węgierskiej, polskiej, habsbursko-ukraińskiej i w ogóle jakiejkolwiek cudzej władzy, protestujemy przeciwko imperialistycznym zapędom innych narodów względem naszej ziemi i oczekujemy, że zwycięskie państwa koalicyjne (...) już w nieodległym czasie dadzą ruskiemu narodowi Przykarpacia (...) możliwość uwolnienia się od sięgających po jego ziemię zachłannych sąsiadów i stać się prawdziwym gospodarzem swojej ziemi". Droga do niepodległości wydawała się stać otworem.

Polska interwencja
Mimo że prawo gwarantowało Łemkom możliwość swobodnego działania w celu uzyskania niepodległości, to jednak funkcjonująca w Krakowie Polska Komisja Likwidacyjna podjęła działania, aby ziemie te przyłączyć do Polski.

Prasa zaczęła kampanię informacyjną głoszącą o "chęci oderwania Łemkowszczyzny od Polski". 4 stycznia 1919 roku krakowski dziennik "Czas" poinformował, że Czesi zaczęli wspierać Łemków militarnie, a ci coraz chętniej patrzą na przyłączenie się do nowo tworzonego państwa Czechosłowackiego.

Polacy zaczęli powoływać Łemków do Wojska Polskiego, choć było to niezgodne z ówczesnym prawem polskim. W armii mogli służyć jedynie Polacy. Rozpoczęły się łapanki dezerterów. Kulminacyjnym momentem sporu były akcje osadzania działaczy politycznych oraz wójtów wiernych Naczelnej Radzie Łemkowyny w obozie koncentracyjnym w podkrakowskim Dąbiu (obecnie w granicach miasta).

Mediacje
Na początku czerwca 1919 roku Jarosław Kaczmarczyk spotkał się w Krynicy z mediatorem, znanym później pilotem polskiej 111 eskadry kościuszkowskiej, kapitanem Merianem C. Cooperem, który miał zażegnać konflikt i przedstawić raport na konferencji pokojowej w Paryżu, gdzie wybierali się też Łemkowie.

Na konferencji pokojowej okazało się, że dokumenty, które były przekazane przedstawicielom Naczelnej Rady Łemkowyny znacznie różniły się od tych, które trafiły pod obrady. Były znacznie przychylniejsze stronie polskiej. W Paryżu kilkakrotnie poruszano temat państwa rusińskiego. Łemkowscy delegaci domagali się przeprowadzenia plebiscytu, który określiłby przynależność państwową tych terenów.

Jarosław Kaczmarczyk był przekonany, że plebiscyt będzie zwycięski. Łemkowyna była spójna etnicznie. Ziemie te w prawie 90 procentach były zamieszkane przez Łemków. Były jeszcze nieznaczne liczby Żydów, Cyganów i Polaków. Ci ostatni mieszkali głównie w kilku miastach.

Zdecydowała wielka polityka i całą Galicję Zachodnią przyznano Polsce. Łemkowie jednak nie składali broni. Jesienią z Paryża w Karpaty przyjechał Victor P. Hładyk, dziennikarz i działacz niepodległościowy, członek amerykańskiej delegacji na konferencję w Paryżu. Pod jego wpływem Rusini zdecydowali się na stworzenie państwa z prawdziwego zdarzenia.

Rusińska Narodowa Republika Łemków
12 marca 1920 roku został powołany do życia Komitet Wykonawczy, który miał uprawnienia rządu. Premierem został Jarosław Kaczmarczyk, ministrem spraw wewnętrznych ksiądz Dmytro Chylak, tekę ministra rolnictwa przejął Mykoła Hromosiak, zaś polityką zagraniczną miał się zająć ksiądz Wasilij Kuryłło.

Tym samym oficjalnie powołano do życia Rusińską Narodową Republikę Łemków (nie Rusińską Ludową Republikę Łemków jak się często tłumaczy. Jest to błąd tłumaczenia, który sugeruje lewicowe źródło powołania republiki).

Działacze kolejny raz zaczęli domagać się przeprowadzenia plebiscytu na Łemkowynie. Polska administracja odpowiedziała kolejny raz bezprawnymi powołaniami do wojska i pacyfikacjami wsi. Eskalacja nastąpiła 30 maja, kiedy polscy policjanci zastrzelili Łemka uciekającego przed poborem. Kolejni zginęli w Tyliczu, Muszynce i Bielicznej.

Najbrutalniej został potraktowany Mychajło Koska, którego pojmano 9 sierpnia i powieszono pod powałą szkoły. Bito go i podduszano przez kilka godzin. Później stwierdzono, że zostanie przewieziony do więzienia w Jaśle. Niestety po drodze zmarł. Wówczas młodzież zdecydowała się sięgnąć po broń i walczyć o niepodległość. Politycy jednak postanowili inaczej.

Komitet Wykonawczy liczył jeszcze na udane pertraktacje i powoływał się na prawo o samostanowieniu się narodów. Były to złudne nadzieje. W grudniu 1920 roku polska żandarmeria aresztowała premiera Kaczmarczyka, i ministrów Hromosiaka i Chylaka.

Władze polskie szykowały im proces o zdradę stanu.

Parodia procesu
W czerwcu 1921 roku dziennik "Czas" umieścił krótką notatkę: Przed sądem przysięgłych w Przemyślu odbyła się 10 bm. rozprawa przeciw X. Chylakowi, Dr. Kaczmarczykowi i włościaninowi Hromosiakowi o zdradę stanu, popełnioną przez nieuznanie suwerenności Polski i dążenie do oderwania Łemkiwszczyzny od Polski".

Członkom rządu groziła nawet kara śmierci. Jednak oskarżenie nie potrafiło sprecyzować zarzutów, ani nawet znaleźć paragrafów na ich poparcie, jako że Łemkowie nie posiadali polskiego obywatelstwa, a dokumenty mieli wydane przez nieistniejące Austro-Węgry i Naczelną Radę Łemkowyny.

Podczas krótkiego procesu Jarosław Kaczmarczyk wyraził przekonanie, że wszystko, co robił, było legalne. "Ani Traktat Wersalski, ani z Saint-Germain nie wyznaczyły granic Polski" - stwierdził.

Kiedy prokurator zapytał ministra Hromosiaka, czy pragnął oderwania Łemkowyny od Polski, ten odrzekł ze zdziwieniem: "Oderwania? A kiedyż była ona przyłączona?" Z kolei ksiądz Chylak przyznał, że już w czasie wiecu we Florynce w 1918 roku delegaci postanowili nie uznawać zwierzchnictwa tworzącego się nad Wisłą kraju. Podporządkowania się Polsce nigdy nie brano pod uwagę, choć niektórzy wysuwali propozycje przyłączenia się do demokratycznej Rosji, do Czech albo utworzenia na stałe niezależnego państwa.

W mowie końcowej prokurator podkreślił, że Łemkowyna od wieków uważana jest za ziemie rdzennie polskie, więc jasnym jest, że po rozpadzie Austro-Węgier będą one podlegały Warszawie. Na koniec wystąpił z mową dziennikarz z Przemyśla, Lew Hankiewicz, który zwrócił się do ławników: "Osądźcie ich i powróciwszy do domu powiedzcie waszemu narodowi, że Łemkowie chcieli tego, co Polacy już mają". Jeszcze tego samego dnia oskarżeni zostali uniewinnieni.

Co dalej?
Na południowych stokach Karpat ze względów politycznych postanowiono przyłączyć ziemie rusińskie do Czechosłowacji na zasadzie federacji. Konstytucja państwa z 1920 roku gwarantowała mieszkańcom Rusi Zakarpackiej niezależność, jakiej nie mieli nawet Słowacy. Niezależna gubernia zakarpacka istniała aż do 1938 roku.

Po Drugiej Wojnie Światowej rozkazem Stalina zmieniono nazwę na Ukraina Zakarpacka i przyłączono ją do Ukraińskiej Republiki Socjalistycznej. Ruś Priaszowska pozostała w granicach Czechosłowacji. Najgorszy los czekał jednak Łemków, którzy za zbrodnie Ukraińców zostali wysiedleni w ramach Akcji "Wisła".

Po upadku Związku Radzieckiego zakarpaccy Rusini ponownie próbowali stworzyć niepodległe państwo. Na początku lat 90-tych odbył się plebiscyt, w którym ponad 80 procent mieszkańców zagłosowało za niepodległością. Niestety, wkroczenie ukraińskich sił zakończyło sen o niepodległości. Mimo to nadal pobrzmiewają słowa hymnu "Ja Rusinem byłem, jestem i będę".

Sławek Zagórski
05.12.2018

Žrodlo:
https://menway.interia.pl/historia/news-republika-lemkow-niespelniony-sen-o-wolnosci,nId,1069662,nPack,2?fbclid=IwAR1-hbvkpYwWOAxbWGg04-ugvTTCtforxGvADqzq36tmDL6VGqXYnxOHm1o

Foto:
Liderzy łemkowskiego ruchu niepodległościowego. Trzeci od lewej stoi dr J. Kaczmarczyk, premier rządzu Rusińskiej Narodowej Republiki Łemków /archiwum S. Zagórskiego /INTERIA.PL