Spiv zarmutok zo sercja vyhaňat XLVI

Spivame dovjedna

Stavaj mila hori

Stavaj mila hori, už ša rozvidňjat, staň a vyprovaď ňja, pres zelenyj sad,
by ľude ne znali, žem pri tobi spal, že ja tobi včera, svoje serce dal.

Ne povič ty Haňko, aňi materi, žes mi odmykala, toj noči dveri,
že ty mene tajno, do vas vpustila, bo što by tvoja mať, tobi povila.

Ne bij sja mij ľubyj, mojej mamičky, bo ona zna dobri, tvoji chodnyčky,
bo ona toj noči, spaňja ne mala, što ty mi povidal, šytko sluchala.

O našej ľubosty i ňjaňjko znajut, ale ony z toho, radisť ne majut,
ony mene choťili, doma ochabyti, bo na gazdovaňju, ňit komu robyti.

Povič ty ňjaňjkovi i svojej mami, žeby ne robili, hrich medži nami,
ked ony ša budut, o nas starati, bude ša ty Haňko, ťažko vydati.