Štefan Suchyj: Jak lastivka..

Як лaстівка...

Было добрі, алe вліті,
теперь мушу одлетiти
я і мої малы діти.
Як тяжко, то може знати
лем нещaстна бiдна мати,
яка привыкла лiтати
над обыстьом сердцю милым...
Збогом березы дубровы,
де стaдочка мекотливы
nacе пастырик русиньскый.

Так ластівка все нарікать,
як одлітать до Африкы.
Все на початку септембра
сердцьом їй потрясать вípa,
же ся верне до Бескiда,
де кaжда трaвка, каждый стром
бісiду веде з господом.
Розпростерти малы крыла,
так летіти, бы ся снила
земля тота, чоловіче,
што тя ай в сні домів кличе.

Не верне ся назaд мнoга,
та благословленна нога,
што ся вертать домів знова
у надії, же ту щaстя
дньом і ночов чекать на тя.
Як лаcтiвцi, й мі ту быти,
Крылом в летi дотулити
вшыткых крас ся, што ту вліті
тай совершeннi цiлый рік
все узpить птах і чоловік.

О, боже, так дай нам крыла,
бы в нас туra не застыла
любити край свій а в нім спів,
котры ты єсі сотворив.
Пастырик піднимать калaп, -
лaстівка ся вертать назaд.
Дай нам тыж, всевышній боже,
верну-ти ся к сoбі тоже!

Štefan Suchyj: Azbukova mama (2010)