Štefan Suchyj: Pokloňiňa sja jary

 

Поклоніня ся яри
Хто запалить берeз свічкы?
Ізрoб то, сонце, само ты,
бeрежкы бескiдскы вічны
най ся пробудять з мерзлоты.

Дівка боса з боків на юг
к березі ся млойно тулить,
вылітають iспід пазух
їй розтужены зозулі.

Поклоням ся ті, Кычаро,
старым березам і букам,
помолоднуть ліс і лукьі,
як на вершoчку закукам.

Топить ся послiдня груда
білоснігового сыра,
понагляй ся, ярьо блудна,
де-сь так довго скрыта была?

Чекають тя пастырьoве
із стадом серед поляны,
не сaнуй, пастівникoви
зеленой й квітковой манны.

Уж дівчата виють вінці,
чути співанку пташачу,
-чудо без краю і кінця
про орача і про бачу.

Понаткати довжелезных
покровців із трав і листя
хоче діва руков ніжнов
до заспатого обыстя.

Спознай зроду благобытя,
бо сто талантів мас ярь,
із oч її смотрить на тя
співак, пастырик і малярь.

 

Штефан Сухый: Азбукова мама (2010)