Štefan Suchyj: Staryňsky lasťivky

Стариньскы ластівкьі
 
Смотріли звіздята
на стариньску воду,
пeрли ся, хто же з них
мать красшу подобу.
 
Ту застелив вітор
небеса хмарами
і водна просторінь
цвине ластівками.
 
Ґаздорань* над водов
непосиротїє,
бескідбвьій вітрик
по ній шліндзы**  сіє.
 
Ластівкьі ту орють
із небoвьім крылом
кычаркы, бы на них
квiтя не настыло.
 
В дзьобках носять воду
із глюбок догoрьі.
Гейжете, же суть то
Робітливьі створы?
 
Хтось колись орав ту
кремінь і лепчiцю,
хоць вроджай не чекав
сім раз семерiцьов.
 
А днесь ластівчата
в шурцох чорно-бiлых
сокашать по лучках,
зато суть нам мїльї.
 
Ай колись з ґаздами
сіяли і жали.
Люди одлетіли,
а птахы зістали.
 
Боже, як ту мїло
на подьіх і погляд,
аж ся захотіло,
ай нам літати так.
 
На стариньску воду
мило ся смотріти,
уж лем божьім птахім
пасує ту жыти.
 
Ходить місяць з соньцьом
по стріберній глюбці
і збирають перлы
найкрасшій Стариньці.
 
Вна, ластівка, є то
з неба й воды мїла,
бо на мілій земли
гніздо собі звила.

* Газдорань - панораматічна гора із незалісненов поверьхностьов над бьівалов Старинов
** Шпындза - хранена ростлина

Štefan Suchyj: Azbukova mama (2010)