Štefan Suchyj: Voschvaľiňa vičnoho pera

  
Восхвалїня вiчного пера
 
Днесь  цілый  день взбыхам,
же мі моє перо
лем так з ничого нич
одразу завмерло.
 
Рядок не напише,
не зрахує чісла,
аж єм зістав з того
готовый дочіста.
 
З рана до вечара
благам го і молю,
бы мі выповнило
найтайнішу волю.
 
Напиш мі, златочко,
oписы природы
ай выріш рахункы
(ньит мі з нима згоды).
 
Стопарчіть ся, якбы
быв ем му негодный,
гі передпослідній
неборак потворный.
 
Ясні виджу його
умыслы заячі.
Чом мі не ізробить
домашні задачі?
 
Шмарю з механізмом
нияк неспомiчным
і проклынам того,
хто го назвав вiчным.
 
Підеш ты до смітя!
Нач мі скушаш нервы?
Куплю сі компютер,
бо-м хлопець модерный.
 
Но ай з ним суть
часом старости великы, —
за мак не напише,
кідь ньит електрикы.
 
Ах, як єм то высвітляв,
чом не мам задачі,
вшыткы в тім виділи
умыслы заячі.
 
Подь ты назад з коша,
перо призабыте,
побечалую тя,
якбы-сь было злате.
 
Справды-сь вічне, пірко,
наісні, же злате,
хто тя знепочливить,
тот гірко заплатить.
 
Štefan Suchyj: Azbukova mama (2010)