Štefan Suchyj: Vynošovaňa rizdvjanoj jaličky

Začuly s’me na seli des’,
jak rečujuť starŷ ľude, -
tŷ, novyno, svitom s’a nes’, -
že už Svjatŷj večur bude.

Vitrŷ dvir steľať,
tu anhel kľopkať do dverej,
a ja išči ne mam nyjak
jaličku-stromyk rizdvjanŷj.

Ta našče rano stoiť vin,
stromyk, što rozčeryv snŷ mi.
jak z hir vitrozeleňjij dzvin
zadzvonyv u našim domi.

Stojala vna začeplena,
darŷ davaty hotova
j každŷj kut pozalyvala
ľuftom pachotnŷm lisovŷm.

Pak v chŷži jij ščavŷ sprily,
zelenu ronyť chvojinu
na dostojnŷj obrus bilŷj
pokračunovoho snihu.

Dumam na krasu mynuvšu
Prohajnovav ji spričnŷj čas,
no ne promarnyť čistu dušu,
što hospoď j maty trymľuť v nas.

Miňajuť s’a Rizdva rokamy,
večorŷ j rana ne takŷ,
kiď s’me v solomi kolo mamŷ
zberaly dribnŷ opichŷ.

Choc’ vse paradŷ ne vys’ať
na jaličci v tvojim domi,
tŷ u duši ji vŷparaď
j bude ti, hi v nebi, dobri.

Jaličko rizdvjana, vernyj s’a,
rozsviť čarodilnŷ svitla,
dušu ščasťom napovny nam,
bŷ v nas ľuďskosť vični kvitla.

Štefan Suchŷj: Azbukova mama (2010)


********


Вынoшованя різдвяной ялічкы

Зачули сьме на селі десь,
як речують стары люде, -
ты, новино, свiтoм ся несь, -
же уж Святый вeчур буде.

Вітры двір стелять,
ту ангел кльопкать до дверей,
а я іщi не мам нияк
ялiчку-стрoмик різдвяный.

Та наще рано стоiть він,
стрoмик, што розчерив сны мі.
як з гір вітрозеленьїй дзвін
задзвонив у нашім домі.

Стояла вна зачеплена,
дары давати готова
й каждый кут позаливала
люфтом пахотным лiсoвым.
Пак в хыжi їй щавы спріли,
зелену ронить хвоїну
на достойный обрус бiлый
покрачунoвого снігу.

Думам на красу минувшу
Прогайновав ї спрiчный час,
но не промарнить чісту душу,
што господь й мати тримлють в нас.

Міняють ся Різдва роками,
вечoры й рана не такы,
кідь сьме в соломі коло мамы
зберали дрібны opiхы.

Хоць все парады не висять
на ялiчці в твоїм домі,
ты у душі ї выпарадь
й буде ті, гі в небі, добрі.

Ялічко різдвяна, верний ся,
розсвіть чароділны світла,
душу щастьом наповни нам,
бы в нас людьскость вічні квітла.

Štefan Suchyj: Azbukova mama (2010)